سرزده از ره بیا تا سر زپا نشناسمت

سرزده از ره بیا تا سر زپا نشناسمت

سرزده از ره بیا تا سر زپا نشناسمت
از فراقت اشک وباران همزمان می بارمت
همچنان ماهی در عمق برکه شفاف وگرم
ای خدایی سایه ام من در زمین می کاومت
بی تو هر شب فارغ ازماه بلند آسمان
روی سقف دیدگانم ماه من بنشانمت
سردی دی بر گلستانم چه بی رحمانه زد
نو به نو چون نو بهاران برچمن می کارمت
تاکه برداری غبار از چهره رنجور من
تا بیایی خوب من دست دعا بر دارمت
مهری مقدمی